afgetraind

Hoe apart is het eigenlijk, dat als je zo gefocust bent op je doel, dat je niets anders kunt zien dan de dingen die nog ‘niet goed’ zijn aan je lichaam en die je nog graag wilt verbeteren. Nouja, wilt verbeteren; die je moét verbeteren van jezelf. Maar wanneer is het genoeg?

Waarom wou ik afgetraind zijn?

Want we leggen onszelf tegenwoordig zoveel op. We moeten dit, we moeten dat… Gaat het dan nog wel uit liefde, of dwingen we onszelf om iets te bereiken? En doen we het wel voor ons zelf of werken we naar een ‘ideaalbeeld’ toe wat een bepaalde stempel of naam draagt? Ik zie nu pas in, dat ik er eigenlijk heel eng uit zag in de tijd dat ik compleet afgetraind was. Maar toen ik middenin die fase zat, zag ik dat absoluut niet. Ik zag alleen nog maar dat (eigenlijk inimini) stukje onderbuik flubber wat er écht nog af moest.

Ik herinner me nog goed die zomer van 2015. Ik was al extreem veel afgevallen (26-27 kilo), maar ik moest en zou mijn buikspieren zien. Dat is natuurlijk mooi, dat ik mezelf er zo mentaal toe heb kunnen zetten om die doelstelling te bereiken, maar als ik er nu zo naar kijk denk ik: ik was blind. Ik was écht blind.

Blindheid.

Ik zag niet hoe droog ik al was, en ik besefte me niet hoeveel ik was afgevallen en hoe trots ik daar al op moest zijn. Nee, het moest nog dat stapje verder. Eigenlijk schokkend, want iedereen zei al tegen me dat ik heel erg dun was geworden en dat het ook een keer ‘genoeg’ is. Maar mijn toewijding en doorzettingsvermogen stopten voor niets of niemand dus ik ging door. Ik gaf er de naam ‘Final Cut’ aan, omdat dit een soort eindsprint was om die buikspieren te kunnen zien. Ik liet er alles voor staan, had geen cheatday, geen cheatmeal en at ook niet met “if it fits your macro’s.” Ik was echt ‘die hard’ bezig. Op gegeven moment was mijn vetpercentage zo ver gedaald, dat mijn abs zichtbaar werden en ik was ongelooflijk trots op mezelf en heel blij met het resultaat. Er was dus nog meer af, en in totaal kwam ik op -30 kilo binnen 1,5 jaar.

afgetraind

Mentaal niet in balans

Echter weegt het niet op tegen hoe ik er mentaal voor stond. Ik heb er zoveel voor laten staan, zoveel aan de kant geschoven én zelfs geen taart gegeten op mijn verjaardag. Hallo! Je wordt maar één keer 22! Dat soort dingen zie ik dan nu pas in en dat is erg jammer. Mooie momenten heb ik niet optimaal kunnen beleven en kunnen genieten en daar heb ik nu wel spijt van. Zelfs op een barbecue, was ik in feite bang om iets te eten of om één stokbroodje met kruidenboter te pakken. Dat kon allemaal niet, en dat mocht ook niet van mezelf. Een droog stukje kip en wat salade was toen voldoende. Maar goed, ik had een doel dus het was het één of het ander. Tuurlijk weegt de overwinning die ik uiteindelijk heb kunnen behalen het zwaarst en dat was ook een hele goede ervaring om van te leren. Want als ik het nooit zo had gedaan, wist ik nu ook niet dat ik mijzelf ‘eng’ vind als ik zo afgetraind ben haha.

Afgetraind. Voor 3 weken.

Maar uiteindelijk zag ik ook dat al mijn harde werk weer als sneeuw voor de zon verdween. Want na twee tot drie weken nadat ik mijn einddoel had bereikt en helemaal was afgetraind, waren mijn abs alweer verdwenen en had ik alleen nog maar een platte buik met wat lijnen. Maar waarom kon ik daar dan niet blij mee zijn? Waarom is dat niet genoeg? Ik denk dat het komt omdat ik zo’n drang had om mijn buikspieren te zien, dat een gewone platte buik niet genoeg was. Ik kom natuurlijk van heel ver en heb allerlei lichaamsvormen gehad, maar een sixpack is toch wel het toppunt van afvallen. Er zit in feite niks meer aan, behalve spier, (wel wat vet natuurlijk maar die zie je amper) en bot. Ik ben blij dat ik mijzelf er zo toe heb kunnen zetten om dit te bereiken, maar nu zie ik in dat dit niet is wat mijn ‘droom lichaam’ symboliseert. Dat is niets meer of minder dan spieren hebben, kunnen zien dat ik aan krachttraining doe (dat vind ik wél mooi, dus sowieso wat lijnen) en een platte buik. Dan voel ik me ook fijn en 100% op mijn gemak. Dus ik ben blij als ik weer wat leaner ben, maar hoe ik er nu uit zie, daar ben ik ook tevreden mee.

Balance is key…

Niet alles hoeft altijd om het uiterlijk te gaan, het innerlijk, dat is wat uiteindelijk telt. Ik ben natuurlijk dag en nacht bezig met mijn lichaam om het zo fit mogelijk te krijgen én te behouden, maar soms is het ook wel eens fijn om dat allemaal van me af te kunnen zetten en gewoon te leven en te genieten. En dan komen we uiteindelijk weer terug bij dat ene woord waar het allemaal om draait: Balans!

DELEN
Vorig artikelDroog Trainen / Cut – Week 17 | Drukte!!!
Volgend artikelEmotie eten Tips & Hoe ga ik er mee om?
Ik ben Louella (24) en ik ben enorm gek op alles wat met health en fitness te maken heeft. Op eigen kracht ben ik 30 kilo afgevallen en daarom wil ik mijn enthousiasme ontzettend graag delen met jou! Hopelijk kan ik je met mijn artikelen helpen, inspireren en motiveren bij het verbeteren van je leefstijl.

4 REACTIES

  1. Heel herkenbaar. Ik moet zeggen dat ik nooit te dik ben geweest, maar ik heb ook een periode gehad dat ik héél serieus met trainen bezig was. Ik had in het weekend wel cheatdays, maar doordeweeks was ik altijd heel streng voor mezelf. Als ik destijds in de spiegel keek, zag ik wel dat ik een strakke buik had. Alleen ik had zelf niet door dat ik veel te dun aan het worden was. Het was nooit goed genoeg. Hoewel mijn lichaam aangaf dat ik niet goed bezig was (lees: had het bij 30 graden in de zomer koud!) ging ik maar door. Ik vind het nog steeds moeilijk accepteren dat ik niet zo afgetraind meer ben als vroeger, maar ik zit wel een stuk beter in mijn vel. Ik was destijds zo dwangmatig bezig met voeding en trainen, en was ook eigenlijk helemaal niet gelukkig.

    • Oh ja, echt dat heb ik ook. ‘Het was nooit genoeg’ inderdaad. Ja dit zelfde ervaar ik nu ook en dat koud hebben in de zomer had ik ook toen, echt rot!! Geluk staat toch echt voorop en ik ben blij dat je nu een stuk beter in je vel zit. Fijn!

  2. Dat had ik dus ook niet de abs perc maar wel dat laatste stukje vet weg bij me buik want als je ging zitten zag je dat ! En vond me zelf nog te dik.. en nu door bepaalde dingen in het leven zit alles er weer aan en moet ik over nieuw beginnen helaas. Wat best moeilijk is…maar nu door wat ik mee gemaakt heb hoeft het niet meer zo dun hoor.. alleen de balans vinden blijf ik moeilijk vinden

    • Ja precies!! Klinkt heel erg herkenbaar. Ja ik snap helemaal at je bedoeld. Balans is erg lastig ik heb er zelf ook moeite mee 🙁 vreselijk, maar we komen er heus wel! Zet ‘m op meid, je kunt het <3

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here