paniekaanvallen

Nu ik al zoveel progressie heb geboekt met mijn angst- en paniekaanvallen, wil ik graag met jullie delen hoe ik zoveel progressie heb kunnen behalen. Wat heeft mij geholpen en wie heeft een waardevolle (en vooral bijzondere!) bijdrage geleverd aan mijn herstel? Ik vertel je er alles over.

Mijn grootste steun: Mijn vader

Iets wat ik jullie nog niet heb verteld is de hulp van mijn vader. Mijn vader is paranormaal en weet heel veel over het universum en spiritualiteit en heeft mij met zijn gave geholpen. Misschien als je dit zo leest denk je: ‘Ja hoor, dat zal allemaal wel!’ Maar geloof me als ik zeg dat ik in het begin ook sceptisch was en eigenlijk dacht ik, ‘zou dit echt helpen?’ Maar ik heb me er voor open gesteld en het op mij af laten komen. Ik dacht: ‘Het is altijd het proberen waard, als ik dit niet probeer weet ik het ook nooit.’ Ik wist natuurlijk wel dat mijn vader dit soort dingen doet (en kan), maar als je zelf zo’n behandeling ondergaat blijft het toch eerst een aparte ervaring. Het natuurlijk heel iets anders dan alleen praten met een psycholoog, dit gaat veel verder.

Wat gebeurt er precies tijdens zo’n behandeling?

Mijn vader heeft mij in een bio-energetische trance gebracht waar door het makkelijker is om iemands gedachtegang te herstructureren. Het geen wat bij mij een belemmering was (de paniekaanvallen) kon hij op die manier omzetten naar positiviteit. De angsten die zich bij mij uiten in paniekaanvallen zijn emoties die voort kunnen komen uit een onverwerkt verleden en door er bewust mee bezig te gaan kan je leren om deze te sturen.

Bewust zijn en het nu-moment

Het leren bewust met mijn lichaam en geest om te gaan helpt om de angsten beter onder controle krijgen en alleen die signalen toelaten die ik in het ‘nu-moment’ nodig heb. Zo voorkom ik een te snelle opeenstapeling van emoties die je niet direct kunt verwerken en je het overzicht van de situatie in het nu-moment verliest.

Mijn vader zei ook dat bij alles geldt dat oefening hierbij de beste methode is (exposure, angst ondergaan etc.) zodat ik het later geheel automatisch zal doen en ik mijn emoties onder controle kan krijgen waardoor de angsten langzaam verdwijnen.

paniekaanvallen

De paniekaanvallen zijn niet verdwenen…

Ik krijg af en toe nog wel een paniekaanval, maar ik kan er nu veel beter mee om gaan. Soms voel ik er een opkomen, maar ik weet nu hoe ik mezelf onder controle kan houden. Mijn vader zei ook: “Het wil natuurlijk niet zeggen dat je onverwerkte angsten niet meer hebt. Je hebt er nu een veel betere controle over en je weet dat het er is, maar geeft het niet de overhand. Je hebt het een plaats gegeven in je systeem en na jaren door andere ervaringen heen zul je er geen last meer van hebben. Het is als het ware vergroeid met je nieuwe ervaringen als deze positief zullen zijn.”

Leven in het nu

Ik weet dat het helpt en ik weet dat ik het kan, maar soms is het super lastig om volledige controle te kunnen krijgen over zo’n paniekaanval. Ik zal je een verhaal vertellen van afgelopen vrijdag, wat echt weer super weird was.

Een collega van mij waar ik het goed mee kan vinden, ging een gesprek aan met de directie (het onderwerp was nogal heftig). Ik zag dat hij naar het gesprek toe liep en opeens werd ik onwijs zenuwachtig. Mijn handen begonnen te trillen, ik kreeg tintelingen in mijn armen, benen en alles voelde zwaar en slap. Ik werd zo zenuwachtig, het was niet normaal. Ik dacht eerst: wat heb ik toch? Maar direct daarna realiseerde ik me: dit is niet van mij. Hoe apart het ook klinkt, het is waar. Waarom zou ik uit het niets super zenuwachtig worden, terwijl ik gewoon rustig zit te werken zoals ik dat iedere dag doe? Ik kreeg dus zijn emoties en gevoelens mee. Ik zette rustgevende muziek op en probeerde te kalmeren en heel bewust de handelingen uit te voeren, maar ik kon niet meer, het werd me echt te veel. Ik stond op, liep naar de wc en barstte keihard in huilen uit. Ik voelde me raar. Na een kwartier tot een half uur huilen en rustig ademhalen, ging het wel weer, maar ik ging helemaal kapot. Ik schaam me op zo’n moment ook, want waarom zou je uit het niets in huilen uitbarsten? Tja.

Kijk en op zo’n moment is het ‘bewust’ handelen en denken heel moeilijk, en heb ik het nog niet onder controle. Wanneer ik het gevoel heb dat ik moet huilen, moet ik dat ook echt doen omdat het vreselijk oplucht. Als ik heb gehuild voel ik me weer fris en heb ik het verwerkt. Alles even er uit gooien. Wanneer ik dit niet doe, oef. Dan krijg ik zo’n buikpijn, hoofdpijn en kan ik me net zo goed ziek melden en naar huis gaan want dan krijg ik echt niks meer uit mijn vingers.

Het is naar om dit te hebben, maar ik weet ook dat ik het onder controle kan krijgen. Voor mij is het dus eigenlijk goed om dit soort momenten vaak mee te maken, zodat ik er als het ware mee kan oefenen. Ik kan het namelijk niet uit mijn lichaam verwijderen, dus ik moet er mee leren leven. Dan wil ik het liever zo vaak mogelijk op mijn bordje krijgen, dan helemaal niet, omdat ik er anders ook niet mee om kan gaan.

Ik hoop dat jullie het begrijpen

Ik hoop -dat nu je dit gelezen hebt- mij niet gaat zien als een rare meid, haha. Ik wil alles gewoon zo open en eerlijk mogelijk met jullie delen en dat is wat ik nu doe. Mijn vader is echt een held en hij is echt de liefste man die ik ken. Hoe hij mij heeft geholpen en heeft bijgestaan, is echt fantastisch. Hij heeft dit vroeger zelf ook meegemaakt en ik ben dankbaar dat hij mij hier mee kan helpen. Ik hoop dat ik het beter onder controle kan krijgen, maar ik heb al heel wat kunnen overwinnen dus dit gaat ook vast goed komen.

Bedankt voor het lezen.

1 REACTIE

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here