blessure

Huilen van de pijn, mijn ergste blessure tot nu toe. Ik dacht dat mijn training super goed ging, tot het me in mijn onderrug schoot…

Fit Talk – Update | Huilen van de pijn – Mijn ergste blessure tot nu toe 🙁

Het was tweede kerstdag en ik had onwijs zin om even lekker de sportschool in te duiken voor mijn aller eerste workout van de week. Ik begon onwijs goed en voelde dat ik heel veel kracht had (lees: veel eten dus lekker veel energie). Ik ging er dus helemaal voor maar helaas werd ik er voor gestraft…

Het ging zo goed 🙁

Ik was zó lekker bezig. Ik ging zó goed. Ik was aan het eind van mijn rug training en wou mijn laatste set een nieuw record zetten. Aangezien het ook de laatste oefening van die dag was, waren mijn spieren al flink warm en had ik er ook al een aantal warming up setjes op zitten. Ik besloot er helemaal voor te gaan, tilde 90 kilo tijdens mijn laatste rep, liet het gewicht weer op de grond vallen en stond op. Ik deed mijn riem af, zette 1 stap om ‘m terug te hangen en ‘knak.’ Dat is wat ik hoorde. ‘Knak.’ Het voelde niet goed en besloot de riem rustig terug te hangen. In eerste instantie dacht ik: ‘ah, een rug blessure, shit. Dit heb ik al eerder gehad, zeker weer zo’n spiertje wat nu een week irritant gaat aanvoelen.’ Nou, gewoon doorlopen.

Eh.. Ik kan niet bukken of buigen?!

Ik liep terug naar de plek waar ik mijn gewichten had liggen en wou me voorover buigen om mijn spullen (telefoon, handdoek, shakebeker) van de grond op te pakken, maar dat ging niet meer. Ik boog serieus een héél klein beetje voorover en dat was al teveel. Ik kon het niet meer. Ik kon niet voorover buigen. Ik kon niet meer fatsoenlijk lopen. Ik kon mijn gewichten niet opruimen. En toen realiseerde ik me: ‘dit is foute boel.’ Ik draaide mijn lichaam langzaam om en keek in de richting van een trainer en riep zijn naam. Hij liep naar me toe en vroeg me wat er was. Het duurde niet lang of ik barstte in huilen uit. Waarom weet ik niet. Misschien omdat ik me nu echt realiseerde dat er nu iets heel erg fout was gegaan. ‘Kan jij misschien mijn spullen van de grond oppakken voor me? Want ik kan niet meer doorbuigen. Ik denk dat ik zojuist een hele erge rug blessure heb opgelopen’ zei ik terwijl de tranen over mijn wangen rolden.

Ga maar even liggen!

Hij vroeg me wat er precies was gebeurd en al gauw zei hij: ‘kom maar mee, we gaan even naar de andere ruimte.’ Ik volgde hem naar het stretch & cardio zaaltje en hij vroeg me om even te gaan liggen. Ik deed mijn uiterste best om te bukken en mijn knieën naar het matje te begeven, maar het lukte niet. ‘Het lukt niet’ zei ik verdrietig. Hij keek me zorgelijk aan en vroeg me om het toch te proberen. Uiteindelijk lukte het, maar vraag me niet hoe. Het deed zó veel pijn. Ik heb nog nooit zoveel pijn in mijn rug gevoeld. Alleen al een klein beetje voorover buigen. Een klein stukje zakken, zorgde ervoor dat ik in tranen uitbarstte.

Uiteindelijk lag ik op mijn rug en probeerde ik langzaam wat te stretchen. Dit voelde in eerste instantie wel oké en ik voelde verder niks raars. Tot hij me vroeg weer op te staan. Nou dit was een hel. Ik kon niet rechtop zitten. Ik kon mijn lichaam niet meer omhoog krijgen. Dit voelde enorm machteloos. Ik moest eerst naar de zijkant draaien, en daarna langzaam op mijn knieën en handen rusten als een hond en dan langzaam mijn bovenlichaam omhoog bewegen. Man, man, man. Wat veel pijn deed dit. Ik realiseerde me toen pas hoe erg het was. Ik had het verkloot.

Anders fiets je ff naar huis

Toen ik eenmaal weer rechtop zat en wijs advies had meegekregen van de trainer moest ik nog naar huis fietsen. Fietsen?! Hoe the f*ck moet ik gaan fietsen als lopen, zitten en staan een hel zijn? Hoewel alles in mij tegenstribbelde moest ik er toch aan geloven. Ik had geen keus. De trainer vertelde me ook dat ik echt in beweging moest blijven, maar niet mocht overbelasten. Eenmaal mijn spullen ingepakt en de trap af gestrompeld, gooide ik mijn tas in mijn fietsmand en stak de sleutel in het slot. Zelfs die simpele bewegingen vergden onwijs veel van mijn lichaam.

En dat voorover bukken om die sleutel in het slot te steken, deed onwijs veel pijn. Tijdens het fietsen ging ik als een slak vooruit en zag ik de mensen raar naar mij kijken. Tja, dat kon ook niet anders want met mijn ogen vol tranen, een grote frons op mijn voorhoofd en de krampachtige bewegingen om mijn fiets in beweging te krijgen, kon dat ook niet anders. Helemaal omdat er ‘Fitaddict.nl – Omdat jij het ook kan’ rondom mijn fietsmand aangeplakt staat. ‘Lekker fit’ hoorde ik ze al denken. Maar al gauw kon ik die gedachtes verbannen, want even serieus: dikke schijt aan wat mensen nu van mij denken. Als ze mijn pijn konden voelen begrepen ze het wel. Maar dat kunnen ze niet dus ik kan ze niets verwijten. Let it go.

Tijdens het fietsen belde ik mijn vader op. Hij heeft regelmatig erge last van rugpijn, maar dat komt meer door de ouderdom. Ik vroeg hem wat ik kon doen en hij zei: ‘kom maar even langs.’ Ik reed de zelfde weg als normaal, maar ik had niet nagedacht over alle hobbels op de weg tot ik over één heen reed. Shit. Dat voel ik dus ook in mijn onderrug. Iedere hobbel, bobbel of heuvel in de weg straalde door naar die pijnlijke plek. Men! Nu moet ik serieus overal op letten. Ik begon me al snel een oud wijf te voelen. Eenmaal bij mijn papa aangekomen, zag hij de ernst van de situatie en probeerde hij me te helpen. Dit was erg lief maar helaas bleef te pijn aanhouden. Dit haal je niet zomaar weg!

Help! Ik moet plassen!

Toen ik thuis kwam lag mijn vriend nog te slapen. Hij heeft nachtdiensten en slaapt dus overdag en wist dus nog nergens van. Ik deed zo zachtjes als ik maar kon, maar dat was ook van korte duur. Zoals ik net al beschreef is zitten, lopen en zelfs staan een grote opgave omdat alle kleine bewegingen onwijs veel pijn deden. Tja, en dan moet je naar de wc. Jep. Ik moest nodig. Had ik maar niet zoveel BCAA’s moeten drinken tijdens mijn training. Eigen schuld.

Ik wist dat dit een enorme opgave zou worden. Want je raad het al: ik kreeg mijn legging niet eens uit. Voor het eerst in tijden voelde ik me enorm hulpeloos. Terwijl de tranen weer over mijn wangen rolden probeerde ik langzaam te doen wat ik moest doen. Ik zal je de details besparen maar toen ik weer omhoog moest komen werd de pijn nog erger. Ik kon niet meer opstaan. Ik zat klem op die pot. En maar huilen (en schreeuwen) van de pijn. Ik was er verbaasd over dat ik mijn vriend niet had wakker geschreeuwd. De buren zouden wel denken: ‘wie wordt daar mishandeld?’ Holy shit hee. Dat dit zoveel pijn kon doen. Ik deed een aantal langzame pogingen maar zonder succes. Ik wist wat me te doen stond: snel opstaan en tanden op elkaar. Niet piepen nu. Ik telde af in mijn hoofd. 3, 2, 1… Opstaan! NU! Toen ik eenmaal stond wist ik één ding zeker: dit lichaam gaat nu volgepompt worden met ibuprofen en de rest van de dag eet/drink ik zo min mogelijk.

De dagen daarna…

Nou. Dat was dus even het verhaal hoe het de eerste dag is verlopen. De dagen die daarop volgden gingen eigenlijk iedere keer wat beter. De pijn bleef aanhouden en ik kon maar moeilijk zitten en weer opstaan. Gelukkig hielp het enorm om ibuprofen, een warmte deken om mijn rug en speciale crèmes te gebruiken. Natuurlijk heb ik al mijn trainingen voor de rest van de week geschrapt en ben ik alleen 2 keer naar de gym geweest voor wat cardio op de crosstrainer, loopband en fiets. Op de 3e en 4e dag ben ik begonnen met wat lichtjes foamrollen en stretchen. Iedere dag ging het dus langzamerhand wat beter en ik ben nog steeds een beetje aan het herstellen. Meh, wat was dit een nare ervaring.

Alweer een onderrug blessure?

En ja, het klopt als je nu denkt: ‘Huh, maar je hebt toch al vaker rug blessures gehad? Hoe kan dat nou?’ Nou, ik denk dat er twee opties zijn: a. of ik doe ongemerkt wat fout in mijn techniek en pak toch iets te zwaar dus ik moet mezelf vaker filmen of vragen of een professional even meekijkt. Of b. mijn onderrug is te zwak. Ik denk dat het een combinatie van beide is en dat ik eerst maar eens een hele tijd moet werken aan het verstevigen van mijn core. Maar dan echt. Ik durf ook eigenlijk niet meer. Squatten, deadliften… Pfff… Eerst maar eens focussen op geïsoleerde oefeningen en alles verstevigen. Daarna maar weer eens rustig opbouwen. Voor nu: geen deadlifts en geen squats voor mij.

Ik wil niet zeuren…

Ik hoop dat je dit niet ervaart als een of ander zeikverhaal waarin ik loop te miepen en te klagen en te piepen, want dat is absoluut niet de bedoeling. Zoals ik altijd zeg: ik deel alles zo open en eerlijk mogelijk en dit is puur ook om te laten zien dat het bij mij echt ook heel vaak niet goed gaat. Hoewel er vaak alleen highlights worden gedeeld en zelfs de algoritmes van social zo zijn geprogrammeerd dat alleen de positieve shit ‘geboost’ wordt, blijf ik het onwijs belangrijk vinden om deze realistische dingen (en dus ook wat negatievere dingen) ook altijd te blijven delen. I hope you appreciate it. Bedankt voor het lezen en kijk ook even de video, hierin zie je mijn eerste reacties nadat het gebeurd was… Fijne dag!

5 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here