motivatie

Na mijn blessure heb ik deze hele week rustig aan gedaan om te herstellen, maar ik ben mezelf ook flink tegen gekomen want hier heb ik absoluut geen motivatie voor…

Fit Talk – Update | Confession: Hier heb ik écht geen motivatie voor + Mijn eigen T-Shirts!

Tshirts shoppen? Ga naar Fitaddict Fashion!

Ik kan mezelf er niet toe aanzetten…

Op dinsdag was het dan zo ver. De gym opende zijn deuren voor het eerst in 2018. ’s Avonds rond een uur of zes stapte ik daar naar binnen en had ik eerlijk gezegd een behoorlijk gedemotiveerd gevoel. Ik had gewoon weinig zin om te gaan ‘trainen’. Want zoveel is er niet mogelijk als je je een oude, krakkemikkige oma voelt. Hoewel ik al een klein weekje aan mijn herstel had kunnen werken, had ik er toch nog behoorlijk last van. Ik verwacht ook niet van mijn lijf dat alles op magische wijze van de ene op de andere dag hersteld is, maar toch. Hoe sneller, hoe beter. Ik besloot daarom ook zo goed mogelijk naar mijn lichaam te luisteren en het rustig aan te doen. Nadat ik was omgekleed liep ik de zaal binnen en keek om me heen. Fietsen, loopband of crosstrainer? Meh. Eerst maar even op de loopband dan.

Na vijf minuten lopen voelde ik de pijn in mijn onderrug erger worden. Ook niet zo gek, want de loopband geeft nog best wat ‘schokken’ die doorstralen naar mijn probleemgebied. Ik drukte op ‘stop’ en voelde dat ik me lichtelijk begon te ergeren aan het feit dat ik op mijn favoriete cardio apparaat nog niet eens één zweetdruppeltje kon produceren. On to the next one. De crosstrainer. Ik weet niet waarom, maar ik vind het gewoon geen chill ding. Ik heb er niks mee. Maar goed, ik probeerde mijn gedachten toch wat meer de positieve kant op te leiden, want de moed zakte me een beetje in de schoenen. Ik stapte op de crosstrainer en begon te bewegen. Tijdens de workout keek ik Youtube filmpjes om de tijd te doden, maar het leek niet te helpen. #saai.

Na 10 minuten trainen was ik er wel weer klaar mee. Ik liep naar de stretch ruimte en legde mijn spullen op de grond. Toen ik dat heel bewust deed, realiseerde ik me dat ik dit een week geleden niet eens kon. Ook toen ik ging liggen op het matje, was ik heel blij met het feit dat het zo soepel ging. Het blijft me nu steeds bij hoeveel pijn ik heb gehad en hoe snel ik eigenlijk al ben hersteld. Door die gedachtes kreeg ik een fijn positief gevoel en ben ik dankbaar dat het iets tijdelijks is. Ik ging plat liggen en begon met stretchen, maar ook hier kon ik mijn ei niet in kwijt…

Het is voor mijn eigen bestwil

Ik weet dat ik rustig aan moet doen om te herstellen. Ik weet dat voor nu alleen cardio, stretchen en foamrollen voor mij op het programma staat en dat vind ik stiekem echt vreselijk. De hele week heb ik niet kunnen trainen met gewichten. En tja, dat is voor een #fitaddict een enorme opgave. Ik vind het gewoon zó leuk om schema’s bij te houden, intensief te trainen en na de workout ook echt een voldaan gevoel te hebben. En dat gevoel heb ik de afgelopen week niet mogen ervaren. Acceptatie. Acceptatie. Acceptatie. Ik probeerde mezelf de hele tijd toe te spreken dat ik waarschijnlijk deze week wel weer wat krachttraining kan doen, en dat dit nou eenmaal hoort bij het herstel. Ik mag ontzettend blij zijn dat ik er niet iets blijvends aan over heb gehouden en dat ik nu in ieder geval vooruitgang kan boeken. Want toen het net gebeurde kon ik niet eens bukken, mijn benen afdrogen na het douchen en iets van de grond oppakken. En dat kan ik nu allemaal wél weer.

Geen motivatie.

Maar ik kon er gewoon geen motivatie voor opbrengen. Ik was iedere avond rond een uur of 6 in de sportschool en liep om half 7 alweer naar buiten. Dat is serieus extreem kort voor mijn doen. Ik zou moeten werken aan mijn herstel door rustig de tijd te nemen voor het stretchen en het foamrollen, maar ik kon de motivatie niet vinden. Ik was onwijs snel afgeleid, had geen focus en wou eigenlijk alleen maar naar huis. Ik dacht steeds: ‘wat doe ik hier eigenlijk?’ En dat is niks voor mij. Cardio sessies gingen ook niet, want ik hield het niet langer vol dan 10 minuten. De ene keer was dat te wijden aan mijn motivatie en de andere keer kon ik gewoon niet meer omdat ik het teveel voelde in mijn onderrug.

Het is niet anders.

Ik vind het aan de ene kant jammer dat ik deze week voor mijn doen ‘slecht’ heb gepresteerd, maar het kan niet altijd alleen maar goed gaan. Ik accepteer het en laat het achter me. Ik heb nu al wat dingetjes voor mezelf bedacht om voor deze week wél gemotiveerd te zijn (zoals nieuwe muziek op mijn iphone zetten!) en ik denk dat ik de geïsoleerde oefeningen wel kan doen (met vaste machines). Dus dat is een mooi lichtpuntje en ik kan alleen maar blij zijn dat de ergste pijn allang achter de rug is! (HA!)

Fijne week toppers, zet ‘m op!

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here