bodyshaming

De term ‘bodyshaming’ komt tegenwoordig steeds meer voorbij. Het is niets anders dan negatieve kritiek op het uiterlijk van anderen of dat van jezelf. Wat is mijn ervaring met bodyshaming en welke gevolgen heeft het?

Vooral op social media is het vandaag de dag echt een hot topic, omdat het ook zoveel gebeurd. Denk aan nare comments, ongepaste dm’s en reacties op Facebook. Je zou denken dat mensen het makkelijker vinden om te bodyshaming als ze zich achter het schermpje van hun mobiele telefoon verschuilen, maar niets is minder waar. Als ik terugkijk naar mijn jeugd gebeurde het toen ook al heel veel, vooral in mijn directe omgeving. Door opmerkingen van anderen naar mij (en naar zichzelf) kreeg ik altijd de indruk dat je ‘dun / slank’ moest zijn. Dat dát de ‘standaard’ is. Vandaag deel ik mijn persoonlijke ervaringen en die vanuit mijn omgeving…

Terug in de tijd

Even terug in de tijd. Naar toen ik ongeveer 9 of 10 jaar was. Ik ben de enige uit mijn familie die wat stevig is gebouwd. Mijn zus en broertje zijn allebei erg slank en hebben een onwijs snelle stofwisseling. Ik viel dus een beetje buiten de boot. En dit werd vaak genoeg benadrukt. Mijn moeder vond het nodig dat ik naar de diëtiste ging en drong er altijd op aan om op een sport te gaan. Maar ik vond het allemaal niks. Het was gewoon niet mijn ding.

Het jaarlijkse sportboekje

Aan het begin van ieder (basis)schooljaar viel er een boekje op de deurmat. Hierin stonden allerlei sporten waar je je voor kon aanmelden. Je begon met een proefles en als je het echt leuk vond kon je je definitief inschrijven. Ik haatte het wanneer mijn moeder naar me toe kwam en vroeg: ‘Louella, wil je niet op een sport? Is goed voor je, hartstikke leuk joh.’ Ik vond het niks, maar omdat ze zo bleef aandringen koos ik toch maar iets (er was geen ontkomen aan). Dit benadrukte voor mij steeds maar weer dat ik dik was. Ik moest van mijn moeder sporten om af te vallen, dat was wel duidelijk. Korfbal, badminton, squash en zelfs een keer op proef naar atletiek. Man, wat heb ik daar een fucking nare ervaring aan over gehouden. Vre-se-lijk vond ik het.

Non-verbale bodyshaming

Ook op de basisschool werd ik vaak gepest en op de middelbare was dit vaak niet veel anders. Opmerkingen als ‘dikzak’ kwamen hard aan. Maar ook non-verbale dingen zoals altijd als laatste gekozen worden bij de gymles als er teams werden gemaakt. Ik wist hoe iedereen over me dacht. ‘Die willen we niet in ons team, dan verliezen we sowieso.’ Ik was niet snel, niet sportief en was vaak het buitenbeentje. (Terwijl je op de onderste foto kunt zien dat ik hooguit een beetje stevig was maar dik?! Hell no!!)

‘Je kunt ook vleeswaren nemen’

Thuis werd ik vaak goed in de gaten gehouden. Als ik hagelslag op brood deed (hallo ik was een kind en welk kind houdt er nou niet van hagelslag?!) kreeg ik vaak een strenge blik van mijn moeder. Uitspraken als: ‘Ho maar Lou! Dat is wel genoeg!’ Of: ‘Je kunt ook vleeswaren nemen.’ Heb ik vaak genoeg gehoord. Koek, snoep en andere lekkernijen lagen bij ons thuis vaak achter slot en grendel. In het weekend mocht ik chips of iets anders lekkers, maar ik voelde me vaak onwijs ongemakkelijk om dit te eten in het bijzijn van anderen.

De hele week aten we gezond en het was eten wat de pot schaft, maar wanneer ik in het weekend de kans kreeg om wél even lekker te genieten, kon ik dat niet eens omdat ik begon te eten met een schuldgevoel in mijn achterhoofd. ‘Dit is eigenlijk niet goed voor me. Hier word ik dik van. Shit, ik word in de gaten gehouden. Zal ik die zak dan maar weer dicht doen? Ja, beter. Ik leg het gewoon weer weg.’

‘Genoeg geleerd.’

Omdat ik op school zo vaak te horen kreeg dat ik ‘dik’ was, (ik was niet echt dik, ik was eerder een stevig en gezond kind, maar oke.) werd dat later nog maar eens bevestigd omdat mijn moeder zei dat ik naar de diëtiste moest. Ik had daar absoluut geen zin in, maar de afspraak was gemaakt. We gingen erheen en ik moest eerst op de weegschaal.

Ja, ik had iets overgewicht voor mijn leeftijd en lengte, maar kom op. Het was niet levensbedreigend en ik was nog volop in de groei! Who the hell cares. Laat een kind lekker kind zijn en genieten denk ik dan. Maar goed. Ik kreeg een maaltijd plan mee en een voedingsschema. Dit zou ervoor moeten zorgen dat ik zou afvallen, maar dit werkte gewoon niet voor me. Ik moest ineens alles gaan bijhouden en dat vond ik vreselijk. Na twee bezoekjes aan de diëtiste (twee keer met mijn moeder erbij) was er een derde afspraak gemaakt. Ik stemde in, maar ik voelde me er gewoon niet goed bij. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en één dag van te voren zocht ik het nummer van de praktijk op. Er werd opgenomen en ik zei: ‘Ik wil de afspraak voor morgen graag annuleren.’ ‘Oké, en welke reden mag ik hiervoor noteren?’ ‘Genoeg geleerd.’ En ik hing meteen op. Het voelde zó goed, haha!

Een onzeker lachje

Ook mijn oma nam geen blad voor de mond en zei precies wat ze dacht. We hadden haar een tijdje niet gezien en we gingen op bezoek. Een van de eerste dingen die ze zei was: ‘Goh, Louella is wel wat dikker dan de rest hè?’ Waarop ik alleen maar kon antwoorden met een onzeker lachje. Niemand zei er iets van. Terwijl het op zo’n moment alleen maar juist was geweest als iemand zei: ‘Ach, dat is niet het belangrijkste in de wereld! Louella is niet minder dan de rest.’ Dán had ik me beter gevoeld en was dat onzekere lachje veranderd in een glimlach van oor tot oor.

Restricties

Toen ik wat ouder was (in mijn tienerjaren), dacht ik dus dat ik alleen maar kon afvallen door weinig te eten en dat ik alles waar de stempel ‘ongezond’ op staat (chips, taart, koek, chocolade) moest vermijden. Dit doordat die diëtiste daar zo op hamerde. Dit mag niet, dat mag niet, zo min mogelijk van dit, zo min mogelijk van dat… Daarom faalde ik keer op keer toen ik zelf de keuze had gemaakt dat ik gewicht wou verliezen. Er waren alleen maar restricties en uiteindelijk viel ik na twee weken zo weer terug in oude gewoontes.

Body shaming is dus niet alleen van toepassing wanneer er bepaalde dingen rechtstreeks gezegd worden. Ook de uitspraken die mensen tegen zichzelf zeggen (of doen), kunnen hard bij iemand anders aankomen. De mensen in mijn familie waren toen ik nog jong was heel veel bezig met uiterlijk. Niet te veel van dit, niet te veel van dat, niet te veel vet, niet te veel suiker, zout, koolhydraten… Tja. Sta je dan als jonge meid die heel veel houd van eten, bakken en genieten van allerlei lekkere dingen. Doordat ik steeds zag hoe mijn familie zichzelf continu restricties aan het opleggen waren en zoveel bezig waren met hun figuur, ging ik wel heel anders naar mezelf kijken. Ik dacht: ‘als hun al zoveel doen om ‘slank’ te blijven, wat moet ik dan allemaal niet doen om af te vallen en slanker te worden?’ Ik dacht: ‘blijkbaar is het de ‘standaard’ om slank te zijn en ben je niet goed genoeg als je iets steviger bent.’

Dit weet ik allemaal nog zó precies omdat het zoveel impact op me heeft gehad. Alle opmerkingen van familie, op school, tijdens sporten… Het blijft opstapelen en op gegeven moment zei ik tegen mezelf: ‘Ik ben gemaakt om dik te zijn. Dit wordt nooit anders. Ik moet hier mee leren leven.’

Nu weet ik gelukkig wel beter en ben ik meer in balans dan ooit. Ik voel me gezond, fit en happy en weet nu dat het totaal overbodig is om jezelf zoveel restricties op te leggen. Dat is juist niét de manier voor mij. Of het nou subtiele opmerkingen zijn of directe harde kritiek, wat het ook is: het is niet oké.

Ik ben heel erg benieuwd of dit bij jou ook wel eens is gebeurd en hoe jij dit hebt ervaren!

1 REACTIE

  1. Ik kan mij nog goed herinneren, ik zat op dansen als kind en was de stevigste van de groep. Toen we gingen oefenen voor een voorstelling kwam er een vrouw die de kostuums ging maken en haalde mij even apart om de maten op te meten en ze zei: Ja, ik denk ik haal meteen de grootste er even tussenuit. Hoe ik me toen voelde was echt vreselijk….
    Ik ben ook snel van dansen af gegaan omdat ik me vanaf toen steeds bewust werd dat ik ‘dik’ was.

    Ook bij familie. Een keer gingen we wat eerder weg bij mijn oma, en ik zag dat mijn moeder niet zo vrolijk was (ik was toen in mijn begin tienerjaren) en vroeg wat er was. Het kwam er op neer dat mijn oma had gezegd tegen mijn moeder dat ik nogal was aangekomen en ze er op moest letten wat ik at. Mijn moeder had gezegd dat ze zich er niet mee moet bemoeien en het haar dochter is en nog kind. Ik vond het fijn dat mijn moeder het voor me op nam.
    Dat was toen ik al een paar kilo kwijt was dus ik was eigenlijk wel blij, maar gevoel ging snel weg.

    En zo zijn er wel meer momenten dat ik er aan werd herinnert dat ik dik/ stevig was/ben. Gelukkig heb ik deze opmerkingen nu niet meer gehad, ondanks dat ik nog steeds stevig ben.

    Liefs

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here