cut

Deze week van mijn cut liep uit tot een rustweek. Maandag ging ik goed van start met een killer leg workout, maar ik had even belangrijkere dingen aan mijn hoofd.

Als je mijn blogs vaker leest, weet je misschien wel dat ik bijna nooit een workout skip. Vooral niet tijdens mijn cut. Er moet namelijk heel wat gebeuren voordat ik zeg: ‘ik ga vandaag niet trainen.’ Nou, er is dus ook heel wat gebeurd in de afgelopen weken. Ik heb er niks van laten merken, omdat het gewoon heel naar is. Tuurlijk deel ik ook de minder leuke dingen met jullie, en nu het in wat rustiger vaarwater zit, leek het mij nu wel een geschikte tijd om er iets meer over te vertellen.

Bijna twee weken geleden (aan het begin van dit nieuwe jaar) kreeg ik ’s nachts een naar bericht. Mijn opa (92) was opgenomen in het ziekenhuis omdat hij een hartinfarct had gehad. Dat was echt schrikken en heel emotioneel. Toen ik ’s ochtends weer wakker werd, realiseerde ik het me pas echt. Mijn opa ligt in het ziekenhuis. Ik probeerde mijn normale ochtend routine vast te houden en besloot om wel naar werk te gaan. Toen ik daar eenmaal aankwam, vroeg mijn collega wat ze iedere ochtend aan me vraagt: ‘Hee, goedemorgen! Hoe gaat ie?’ En toen kon ik mijn tranen niet meer vasthouden. Het masker dat ik die ochtend besloot op te zetten, viel af. ‘Mijn opa ligt in het ziekenhuis’ vertelde ik haar met tranen in mijn ogen. En vanaf dat moment kon ik niet stoppen met huilen. Dit is mijn enige opa. De liefste opa. De leukste opa.

Mijn collega’s konden overduidelijk aan me zien dat het niet goed ging en al snel werd er tegen me gezegd dat ik naar het ziekenhuis moest gaan om mijn opa te bezoeken. Dat leek mij ook het beste. Ik was niet in staat om te werken, want het verdriet van dit hele gebeuren kwam echt heel hard bij me aan.

AdvertentieMake It Fit

De afgelopen weken zijn echt heel hobbelig geweest. Zijn status bleef kritiek en het is eigenlijk net een rollercoaster. Het zijn veel ups en downs en dat is vreselijk naar. De ene dag kreeg ik bericht dat het beter ging, terwijl het de volgende dag zo weer heel slecht kon gaan. Heel rot en eigenlijk ben ik afgelopen week iedere dag direct na werk meteen naar het ziekenhuis gegaan samen met mijn familie.

En ja, als je daar zo rondloopt in het ziekenhuis en al die mensen ziek in hun bedden ziet liggen, doet dat toch echt wel wat met je. De hele dag niets anders doen dan tv kijken, slapen en onderzocht worden. Kijk, als je zo ‘vast’ zit in het dagelijks leven, realiseer je je dit soort dingen eigenlijk niet. Maar toch is dit de realiteit. Er zijn zo ontzettend veel mensen die niet kunnen doen, wat ze willen doen, simpelweg doordat hun lichaam niet mee wil werken. Dat lijkt me zo ontzettend erg. Daarom ben ik iedere dag dankbaar. Dankbaar dat ik normaal kan functioneren. Dat ik alle dagelijkse dingen zelf kan doen. Dat ik zicht heb. Dat mijn oren werken. Want moet je je eens voorstellen hoe naar het zou zijn om deze vitale lichaamsfuncties niet te hebben. Dan moet je je daar op aanpassen, en zijn er heel wat dingen die nooit meer hetzelfde zullen zijn…

Maar goed. Ik heb dus bijna de hele week niet getraind en dat vind ik helemaal niet erg. Familie boven alles. Ik heb alleen op maandag een intensieve legday gehad dus dat was fijn, maar als ik met mijn trainingsschema 3 – 4 dagen van de week mis, is het niet meer haalbaar omdat het schema stelt dat ik 4 keer per week moet trainen. Ik begin dus komende week opnieuw, van voor af aan. Dit was trouwens wel de week dat ik een nieuw schema ging uitvoeren, dus vanaf vandaag begin ik weer met een schone lei.

En heel rot: ik heb een kleine blessure aan mijn schouder. Steeds als ik mijn arm omhoog beweeg, doet ie zeer. En als ik lang op een stoel zit, of wanneer ik slaap krijg ik er ook last van. Echt een stekende pijn. Niet fijn, maar ik ben blij dat ik deze rustweek heb gehad. Het heeft mijn schouder wel goed gedaan en hopelijk kan ik er deze week weer tegenaan.

Omdat ik deze rustweek heb ingelast, heb ik mijn calorieën ook verlaagd naar 2000. Ik zat eigenlijk op 2200 voor deze week, maar omdat ik dus veel minder beweging zou krijgen, leek het mij verstandig om direct wat lager te gaan zitten. Opzich is dit me goed bevallen, dus misschien houd ik dit wel aan voor deze week. Maar wat ik wel blijf doen is luisteren naar mijn lichaam. Mocht ik dus extra trek krijgen, dan eet ik natuurlijk gewoon meer. Dat doe ik altijd en is heel belangrijk.

Dan nog even wat statistieken:
Ik ben 23 jaar, 172 lang en weeg momenteel: 80,4 kilo.
Dat is sinds 1 januari 2017 een gewichtsverlies van 1,3 kilo. Blij met deze progressie van mijn cut en weer helemaal klaar voor een nieuwe week!

Zet ‘m op allemaal!

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here