sportschool

Ongevraagd commentaar in de sportschool. Het overkomt me niet heel vaak omdat ik: óf heel chagrijnig kijk (lees: focushoofd) óf mijn muziek gewoon te hard heb staan om überhaupt mensen te horen. Maar als het me dan een keer gebeurd, zeggen die mensen wel echt hele rare dingen…

Het speelde zich allemaal af in de sportschool, ongeveer een week geleden. Ik was die ochtend naar de fysiotherapeute geweest en kreeg te horen dat ik heel rustig weer wat lichte gewichtjes mocht liften en dan met nadruk op ‘lichte.’ Dat was heel fijn en ik had zin om te trainen. Toen ik laatst ook nog last kreeg van mijn onderrug, besloot ik om ook daar rust van te nemen tot ik weer wat mocht doen met mijn schouder, zodat ik beide blessures goed kon laten rusten. Ik dacht als ik straks groen licht krijg voor mijn schouder, dan pak ik het squatten en deadliften ook weer op. Het is nu twee weken geleden dat ik met gewichten heb getraind, want de afgelopen tijd heb ik alleen cardio gedaan. Super saai, maar hé, je moet wat.

Nou, ik dus die dinsdag super blij de sportschool in en ik besloot om eerst wat draaiende bewegingen te maken met mijn schouder om hem een beetje los te maken. Daarna deed ik hetzelfde maar dan met een dumbbell van 2 kilo in mijn hand. Dat voelde best zwaar en ik merkte dat mijn schouder nog erg zeer deed.
Maar goed. Ik denk ik ga squatten want dat kan ik wel. En dat ging ook goed want ik had geen last van mijn onderrug. Alles ging prima tot het moment dat ik ging deadliften…

Nu komt het hoor. Ik dacht ik begin rustig. 60 Kilo aan de bar en rustig 6 herhalingen doen. Daarna ging ik over naar 80 en tot slot 95-100 kilo. Toen ik een begin wou maken aan mijn laatste set met 95 kilo kwam er een kerel naar me toe. Ik dacht: ‘Oh jee, wat nou weer…’ Dus hij kijkt naar de bar die daar ligt met al dat gewicht er aan en het volgende gesprek volgde:

Man: ‘Zo, ehh, wat doe je daar mee?’
Ik: ‘Deadliften.’
Man: ‘Oke, oke, respect hoor.’
Ik: ‘Dankje.’ *doet koptelefoon weer op*

– Man blijft staan en praat door-

Ik: *koptelefoon af*
Man: *telt alle schijven bij elkaar op*
Man: ‘Zo dat is best veel gewicht.’
Ik: ‘Ja dat klopt.’
Man: ‘Als meisje is het niet nodig om zo zwaar te trainen hoor, gewoon meer herhalingen doen en je moet het wel rustig opbouwen, het is erg blessure gevoelig. Vooral squats en deadlifts!’
Ik: *trekt verbaasd hoofd*
Ik: *vermand zichzelf* *probeert normaal te reageren*
Ik: ‘Oh, oke. Ja precies. *knikt met hoofd*’
Man: ‘Ja echt hoor, ik weet er zelf alles van, blessures enzo, ja, ja..’
Ik: ‘Oke.’
Man: ‘Ja ik squat ook maar 90 kilo, is ook blessure gevoelig he. Ja moet je echt mee oppassen hoor. Maar echt, dames, hoeft niet. Hoeft echt niet. Je kan gewoon 15 herhalingen doen, gewoon licht gewicht.’
Ik: ‘Nou ik denk niet dat ik dat ga doen.’
Ik: *Pakt snel alle spullen bij elkaar en staat in de startblokken om keihard weg te lopen*
Ik: ‘Ja, nou eh.. Bedankt voor de tip he.’
Man: *Lacht*
Man: ‘Graag gedaan hoor!!’

Ik vind het raar.

Dít vind ik zó raar. Echt. Waarom zeg je dit? Wat is het punt? Vind je het zelf gewoon lastig dat je een vrouw heavy ziet liften en dat ze wel heel dicht in de buurt komt (of zelfs sterker is) dan wat je zelf verplaatst? Wil je iemand demotiveren om het uiterste uit zichzelf te halen? Wat wil je nou man?

Argh. Terwijl ik dit ook typ is het nog die zelfde avond en dus echt net gebeurd. Ik zit er niet over in, maar ik vind het gewoon raar dat sommige mannen er nog steeds op deze manier naar kijken. Vrouwen zijn niet anders dan mannen hoor, wanneer het komt tot krachttraining. Het is ontzettend goed voor je en waarom zou je de bar niet volladen met gewicht als je weet dat je het kan? Juist.

Zo ontmoedigend vind ik het. Kijk misschien bedoelde hij het goed, en was het alleen maar om advies te geven en om aardig te doen, maar om dan te zeggen: ‘Als meisje…’ dat gaat me dan echt even te ver. Jongen of meisje, man of vrouw, doet er niet toe! Zolang je het kan liften en zolang je dit doet met een goede houding en juiste uitvoering, hou dat commentaar dan even lekker voor je. Aju!

Ik ben dus na dat gesprek snel weggelopen en ik was onderweg naar een ander toestel tegen mezelf aan het praten: “Wat the fuck was dit nou weer dan. Zei die nou echt ‘als meisje?’ Wat een weirdo… Als meisje… PFF!!”

Oke, dit moest ik even in een uitgebreide versie aan jullie kwijt haha. Ik had het dinsdag al gepost op Instagram, en kreeg daar al veel leuke en begrijpelijke reacties op. Veel dames die ook iets soortgelijks hadden meegemaakt. Super grappig. Nouja, nu maar hopen dat ik niet weer aangesproken word. Gewoon chagrijnig kijken dan maar hahaha.

DELEN

2 REACTIES

  1. Heel herkenbaar helaas. Ik trek me er zelf niet zoveel van aan, of ik reageer een beetje kattig. Mijn vriendin en ik sporten nu een paar maanden in Milaan en wat ik hier in de sportschool merk is dat we regelmatig worden aangesproken door mannen die ons vertellen dat we zo goed bezig zijn en dat we mooi zijn. Vooral dat we mooi zijn, vind ik zo’n gekke opmerking. Ik kom hier om te sporten, niet om de mening van willekeurige mannen over mijn uiterlijk te vragen. Ik zit helemaal niet te wachten op iemand die zegt of ik er goed uitzie of niet. Ik vind het prima als willekeurige mensen me aanspreken, maar laat het alsjeblieft niet over zoiets oppervlakkigs gaan als mijn uiterlijk, in de sportschool, maar geef me tips over mijn vorm, uitvoering of wat dan ook. Of je me mooi of lelijk vindt houd je maar voor je. In Nederland heb ik dit niet meegemaakt, maar wel dat willekeurige mannen ‘goed zo’ zeggen als ik een oefening voor de glutes doe… Ik train mijn billen voor mezelf, niet voor de rest van de sportschoolgangers.

    • Hey Emma, Woow dat klinkt heel raar!! Inderdaad, je komt er om te sporten en niet om aangesproken te worden op je uiterlijk. Ja precies, goed gezegd meid! Helemaal met je eens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here