angsten

Wat een week! Wauw wat heb ik veel gedaan om mijn angst- en paniekaanvallen te verminderen. Ik ging op zondag uit eten, donderdag naar een overvolle Primark en op zaterdag zelfs naar Duitsland! Benieuwd hoe alles is verlopen?

Angsten overwinnen: Uit eten

Mijn oma was vorige week jarig (88) en we zouden op zondag met zijn allen uit eten gaan. Toen de dag eenmaal daar was, werd ik ’s ochtends al enorm zenuwachtig. Maar toen ontdekte ik iets, waardoor ik mezelf meer onder controle kon krijgen: muziek. Voordat we naar mijn oma vertrokken besloot ik muziek op te zetten. Een paar rustgevende liedjes (gitaar en piano) hielpen me enorm om rustiger te worden in mijn hoofd. Ik had het echt niet verwacht, maar de zenuwen verdwenen grotendeels toen ik me probeerde te focussen op de muziek. Helaas kwam het wel weer terug toen ik mijn koptelefoon afzette, maar goed, het werkt! Eenmaal bij oma had ik ook nog veel last van spanningen. Maar hoe meer mensen er binnen kwamen, hoe meer afleiding ik had. Dus op gegeven moment werd het tijd om naar het restaurant te gaan. Ik was niet heel erg zenuwachtig, maar ik hoopte gewoon dat ik alles zou binnen houden en dat er geen rare dingen zouden gebeuren in het bijzijn van mijn familie. Gelukkig ging het helemaal goed en was het heel erg gezellig. Dit was voor mij de officiële bevestiging dat ik echt weer uit eten kan! Het lukte me gewoon!

Angsten overwinnen: Naar de Primark, Zwolle

Zoals je misschien wel weet, woon ik in Zwolle. Samen met een vriendin waren we van plan om in de week van de opening op donderdag te gaan shoppen. Primark is natuurlijk altijd erg druk en vaak besteed je er wel een paar uur om alles goed te bekijken en om je mandje natuurlijk helemaal vol te gooien! We hadden het onwijs gezellig en kletsten aan een stuk door. Toch had ik soms momenten dat ik dacht: shit, wat nou als ik nu in paniek raak, dan moet ik mijn mandje achter laten en als een malle die winkel uit. Wat moet ik nou doen? Gelukkig waren dat slechts een paar momenten waarop ik mijn paniek voelde ‘opkomen’ maar ik was sterker. Ik kon mijn leuke spullen toch niet zomaar achter laten?! En het zou ook niet leuk zijn voor de vriendin waarmee ik daar was (Michell). En ook dit ging dus helemaal goed. Ik hield het vol, en nadat we naar de Primark waren geweest, liepen we ook nog even verder de stad in. Het was een onwijs leuke avond en ik had eigenlijk nergens last van! Hoe fijn was het om me gewoon weer ‘normaal’ te voelen!

angsten

Angsten overwinnen: De grootste uitdaging tot nu toe: Duitsland – Nordhorn

AdvertentieMake It Fit

Maar dan. Dan de grootste uitdaging van afgelopen week: Duitsland. Ja het moest er toch weer een keer van komen hoor. Ik ben gek op Nordhorn, omdat ze daar een enorme Marktkauf hebben. Dat is te vergelijken met een Amerikaanse Target, alleen kleiner. Toch is die winkel al super groot en er is vanalles te koop en te zien. Ik moést er echt weer een keer heen, al was het alleen maar om mezelf te testen voor die lange autorit (1 uur en 15 minuten). En ik ben gegaan, en man man man. Wat een avontuur was dat. Ik schreef die zelfde avond gelijk een bericht aan mijn psycholoog en dit stond er in:

Bericht aan mijn psycholoog – Na mijn tripje naar Duitsland

Hi P.

Zoals je weet ben ik vanochtend naar Duitsland vertrokken. Het was echt zenuwslopend. Vanaf het moment dat ik de voordeur achter mij dichttrok, werd de spanning alleen maar erger. Ik had mijn muziek mee en luisterde bijna de hele weg rustgevende muziek.

angsten

De autorit leek enorm lang te duren, en op gegeven moment kwamen we bij de grens. De plek waar ik de laatste keer dat we daar heen gingen, terug ben gegaan omdat ik toen ook een kleine paniekaanval had. Ik had er toen echter niet zo last van als nu. En ik ging die plek gewoon voorbij. De spanning in mijn maag bouwde steeds meer op. En hoe dichter bij we bij de stad Nordhorn kwamen, hoe zenuwachtiger ik werd. Mijn buik, hoofd en spieren deden zeer. Alles was beladen met spanning. Maar toen we na langer dan een uur rijden eindelijk de stad in reden, kon ik mijn tranen niet bedwingen. Ik moest zó ontzettend hard huilen. Alle spanning kwam er uit.

angsten

Het zenuwachtige / paniekerige gevoel bleef, maar ik kon het nog wel een beetje onder controle houden. Ik stapte in Nordhorn uit de auto, bukte voorover, strekte mijn armen uit tegen de auto, en ik besefte: ik heb het gedaan. Ik ben er. En dat gevoel was super fijn. Toch ging de spanning niet weg. We moesten nog naar binnen. Die grote Marktkauf in. Huilend en in tranen liep ik naar binnen. Ik hield de hand van mijn vriend stevig vast en hij sleurde me er letterlijk door heen.

angsten

Alle mensen keken mij raar aan, maar het interesseerde me niks. Ik richtte me op mezelf en probeerde afleiding te zoeken van alle dingen die er te zien waren. In het begin liep mijn vriend heel rustig en ik zei in tranen: “kom nou!! Kom schiet op ik wil hier niet te lang blijven!” Hij zei: “Rustig Lou. We gaan gewoon rustig kijken.” En daar had ik echt heel veel moeite mee, mijn angsten namen de overhand. Ik wilde eigenlijk zo snel mogelijk weer weg. Toch kon hij me rustig houden en hoe meer ik rustig in de rondte keek, hoe meer afleiding ik had. Hij is daar ook echt goed in, om mijn gedachten te helpen verzetten. We zijn er -al met al- ongeveer een kwartier / 20 minuten geweest, en dat was ook wel even lang zat voor mijn gevoel.

angsten

Ik was kapot van de emoties. De spanning en de tranen bleven maar komen. In de auto, in de winkel en zelfs op de rit naar huis, alle emoties kwamen er uit. Ik had hier natuurlijk ook al de hele week naar toe geleefd en dat is natuurlijk een hele lange opbouw. Toen we eenmaal wegreden met onze boodschappen begon ik het langzaam te beseffen: ik heb het gedaan, mijn angsten overwonnen. Dat, wat ik mijzelf al tientallen keren zag doen in mijn gedachten, is werkelijkheid geworden. Ik heb mezelf overwonnen!!!

angsten

Ik ben zo trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Toch voelde het nog ‘onecht’ alsof het niet echt is gebeurd. Nu ik het echt heb gedaan, voelt het nog steeds als een droom. Ik ben echt zó blij! In het begin zat ik in zo’n fase dat ik dacht dat het beter ging door mijn vermijding, maar nu ga ik er op uit en krijg ik eindelijk weer lol in leuke dingen doen buiten de deur. Wat ben ik blij!

—-
En dat was dat. I did it! Ik voel me zo trots en ook als ik de foto’s terug kijk, denk ik echt: wow. Dat ik dit gedaan heb. Weer wat angsten overwonnen. Nu voelt een ritje naar Ommen als een piece of cake, terwijl dat een maandje geleden ook al een flinke uitdaging was! Ik merk echt dat ik nu flink vooruit ga en echt grote stappen maak. Daar ben ik echt heel blij om. Kleine stappen helpen me om naar de grotere toe te werken. Voor komend weekend staat Apeldoorn op de planning. We gaan naar de Decathlon en de Daka en daarna eten scoren bij de Burger King! Super veel zin in al en ik denk dat dat ook helemaal goed gaat komen.

Ik wil ook iedereen nog even bedanken voor alle lieve reacties en comments op mijn foto van afgelopen zaterdag waarop ik in tranen te zien was. Het doet me echt enorm goed dat jullie me zo steunen en zo oprecht meeleven met me. Echt super bedankt, jullie zijn geweldig!

DELEN

2 REACTIES

  1. Hi Louella, heb je verhaal met tranen in mn ogen gelezen. Het is op t moment zo herkenbaar zoals je weet. Het is als een warzone waar je ieder keer met gevaar voor eigen leven (angst voor verlies van controle) doorheen lijkt te moeten. Ik ben echt mega trots op je hoe je het doet, jezelf uitdaagt keer op keer en hoe open en oprecht je dit deelt. Zet m op kanjer, je bent hartstikke sterk ?
    Liefs Arjen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here