paniekaanvallen

Pff ik heb de afgelopen tijd wel heel veel exposure gehad om mijn paniekaanvallen te overwinnen. Maar één moment was voor mij echt killing. Ik heb geen idee hoe ik het uiteindelijk heb gedaan, maar ik heb het overleefd…

Vorige week op tweede paasdag waren mijn vriend en ik niet echt van plan om iets te doen. Onverwacht vroeg hij aan mij of ik zin had om toch even weg te gaan. Even een kort ritje naar Apeldoorn, want daar was de Media Markt open en ik wilde nog even kijken voor een extra batterij voor mijn nieuwe camera. Dus daar gingen we. Mijn tweede keer naar Apeldoorn en het ging me al een stuk beter af. De autorit ging goed en eenmaal daar verliep het best makkelijk, behalve dan dat ik de hand van mijn vriend helemaal samen had geknepen van spanning haha.

Als ik eenmaal ergens ben kan ik ook niet makkelijk ontspannen. Ik blijf de spanning voelen en de gedachten dat ik weg wil overheersen mij zo erg. Niet normaal. Het geeft zo’n onrustig gevoel, en eigenlijk kan ik nergens rustig rondlopen en kijken. Ik probeer mezelf dan wel toe te spreken dat er niks kan gebeuren, maar dat gaat nog niet helemaal lekker. Ik denk dat we een klein kwartiertje in de Media Markt zijn geweest en daarna gingen we weer weg. Althans, dat was de bedoeling…

Tijd om te gaan… of toch niet?

Toen we het parkeerterrein wilden verlaten keek ik om mij heen en de hele parkeerplaats was bezaaid met auto’s. Logisch, maar dit waren auto’s die er allemaal tegelijk vandoor gingen! Iedereen wou weg, met gevolg dat er een ontzettend grote opstopping ontstond. Alles stond vast. Ik keek om me heen en zag dat het bij iedere doorgang even druk was. Dit was het moment waar ik bang voor was. File. De angst bekroop me en ik raakte bijna in paniek. Het scheelde echt niks. Ik weet niet hoe ik het deed maar op een of andere magische wijze kon ik mezelf onder controle houden. Ik probeerde rustig te ademen en positieve gedachten te behouden. Het was zó ontzettend zwaar. Minuut na minuut de tijd ging maar langzaam voorbij en de auto’s leken gewoon niet in beweging te komen. Elke keer als we ergens tussen konden voegen, kreeg ik een euforisch momentje, maar dat momentje werd meteen opgevolgd door paniek. En ik ben heel blij dat die paniek die er in mijn hoofd ontstond, niet oversloeg in een aanval, want dat zou echt dramatisch afgelopen zijn. Ik had namelijk geen pilletje voor mijn darmklachten genomen, want ik dacht we zijn toch zo weer terug. En elke keer bedacht ik me: als ik NU in paniek raak en flip, krijg ik buikpijn. Heel erg buikpijn. Straks doe ik het in mijn broek (dit is geen grap, dat gevoel had ik serieus. En ja dit voelt raar om zo ‘open’ te vertellen, maar dat is nou eenmaal hoe ik me voel.). Vre-se-lijk was het echt.

AdvertentieMake It Fit

paniekaanvallen

En wat er met mij gebeurd op zo’n moment is heel bizar. Mijn lichaam raakt zo onder stress en ervaart zo veel spanning, dat ik niet kan praten. Er komt geen woord uit mijn mond. Mijn vriend zei vanalles en ik knikte alleen maar en keek angstig om me heen. Ik kon serieus niet praten. Ik probeerde me voor de volle 100% te focussen op het feit dat ik niet in paniek wilde raken, dat er geen woorden uit mijn mond kwamen. Zelfs niet toen we uit de verkeersdrukte waren (na 10 minuten), was ik nog steeds stil. Ik kneep mijn handen samen en die voelden warm en zweterig. Juk.

Wat was dit naar zeg, echt. Bah. Als ik er nu aan terug denk, hoop ik echt dat het niet weer gebeurd. Maar ik weet dat het eventueel wel weer eens kan gebeuren. Ik denk gewoon dat ik getest werd. Iemand daarboven in het universum dacht: “Oké, mooi moment voor Lou om haar in een file te gooien. Geen grote file, maar eerder een opstopping. Zo. Leer hier maar eens van en weet dat dit je vaker kan overkomen. Ervaar het, want dit soort dingen gebeuren nou eenmaal.” Zo voelde het echt. Ik werd op de proef gesteld.

En toen we twee kilometer van Zwolle verwijderd waren, begon ik weer te praten. Voor mijn gevoel deed ik raar. Dat zei ik ook tegen mijn vriend. “Je hebt een rare vriendin” zei ik lachend tegen hem. “Ach nee joh, het is begrijpelijk” antwoordde hij. Tja. Soms voel ik me raar. Maar goed, ik weet dat ik dit nooit zo gehad heb, dus ik moet er gewoon weer even over heen. Komt allemaal wel weer goed. Uiteindelijk zal het me verder brengen in mijn ontwikkeling (althans, dat hoop ik dan maar!). Maar dit soort momenten blijven gewoon heeeeel erg pittig en naar. Blegh. Ik vind het al wel heel wat dat ik niet ben geflipt! Hoera, haha!

fitaddict

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here