fit fair

Pff, ik kan echt niet uitdrukken in woorden hoé zenuwachtig ik was om naar Fit Fair 2017 te gaan. Het was mentaal een hele opgave, maar uiteindelijk kwam het allemaal goed! Benieuwd naar een sfeer impressie en een korte video? Lees dan snel verder!

Zaterdag avond – de zenuwen zijn niet meer te stoppen

Op zaterdag avond (de avond voor dat ik naar Fit Fair zou gaan) kreeg ik al flink de zenuwen. Ik lag redelijk op tijd in bed en mijn cheatmeal kreeg ik niet weg. Ik probeerde in het moment te leven en in het ‘nu’ te zijn, maar dat lukte nog niet heel goed. Ik vond het simpelweg té spannend. Ik lag in bed en ik dacht: ik moet delen met mijn volgers hoe ik me nu voel, dat stelt me gerust. Dus ik opende Instagram en ik schreef een aantal gedachten in mijn story, waarop ik heel veel lieve reacties kreeg. Ik vind het echt zó geweldig hoe lief jullie zijn en hoeveel steun jullie mij bieden. Het is echt fantastisch. Met een iets geruster hart ging ik slapen, maar toen ik wakker werd raakte ik al in paniek: ‘vandaag is de dag.’ Ik sprak mijn gevoelens uit tegen mijn vriend en was continu aan het huilen en snikken. Hij zei: ‘Lou, geloof me het komt goed. Het komt echt goed.’

Er lag extra veel druk op, omdat dit voor mij de kers op de taart zou zijn. Toen ik begon met gesprekken bij de Psycholoog hadden we een lijstje opgesteld met doelen die ik wou behalen om mijn angst- en paniekaanvallen te verhelpen. Dit stond er o.a. op:

– Naar een andere stad durven om te winkelen
– Uit eten gaan en buiten de deur eten en drinken

– Gevraagd worden voor een event en écht gaan

Check! Die laatste is nu dus ook mooi afgevinkt, want het is me helemaal gelukt.

De autorit

Net als toen ik naar Duitsland ging, leek het me verstandig om mijn koptelefoon op te doen om mijn gedachten te kunnen verzetten en om tot rust te komen. Toen ik eenmaal het huis verliet, raakte ik in paniek. Wat als dit, wat als dat, ik wil niet dat…etc. Mijn gedachten gingen overal en nergens heen, maar toen ik eenmaal in de auto zat, kon ik het voor mijn gevoel al wat meer onder controle houden. Ik bedacht me steeds: hoe meer ik in mijn hoofd ‘flip’ en angstig word, hoe meer lichamelijke nadelen en gevolgen er zullen optreden. Dus rustig blijven, chillen en niet in paniek raken. Wat er ook gebeurd.

Iedere keer keek ik op de verkeersborden: Utrecht 60 kilometer. Utrecht 50 kilometer. Utrecht 40 kilometer. En zo door. Elke keer dacht ik: zie je nou hoe dicht bij je komt. Je mag nu echt niet meer opgeven! En heel apart: ik vergeleek het met mijn hardloop sessies. Ik ren drie keer per week minimaal 5 kilometer, en daarbij breek ik het ook op in stukjes. De eerste paar kilometers zijn het moeilijkst om vol te houden, maar als ik er al 3 heb gerend denk ik steeds: ach, ben al over de helft, nu mag ik niet meer opgeven! En dat hielp me met de kilometers in de auto. Heel fijn en dat had ik niet zo gedacht.

Hoe dichter bij we kwamen, hoe gelukkiger ik werd. Ik kreeg steeds meer het besef: ‘ik kan dit.’ Maar toen! PLOT TWIST! We hadden op de navigatie gewoon ‘Jaarbeurs Utrecht’ in gevoerd, maar ze waren daar een beetje aan het bouwen. Dus tot 3 keer toe konden we de ingang voor de parkeerplaats niet vinden. Zó frustrerend. Ik moest mijn koptelefoon dus afzetten en mijn vriend helpen om de ingang te vinden. We zijn wel 3 keer omgereden, maar uiteindelijk kwamen we steeds bij dezelfde plek en we hadden nog iets verder door moeten rijden en dan waren we er al. Ik dacht echt: ‘dit is een test. Ik word nu getest hoe ik hier mee om ga. Het duurt allemaal nog nét iets langer en dat is nou eenmaal hoe het echt gaat.’ Het gaat nooit allemaal 100% gesmeerd en soepeltjes. Daar moet ik aan wennen. Ik dacht we rijden er heen en vinden meteen de locatie. Hierdoor had ik wel een paar momenten dat ik echt dacht: ‘oké, hier kan ik nergens uit, hier zie ik geen tankstation, hier zie ik geen uitweg. Wat moet ik doen als ik nu flip? Waar is eventueel een wc?’ Maar gelukkig ging alles goed. Ik besefte me dat ik er al was en dat het niet hee lang meer kon duren voordat we de locatie hadden gevonden en dan zou ik naar de wc kunnen (ik moest alweer plassen, haha) en dan kan ik mijn overwinning vieren. En zo ging het ook. Na ons derde rondje vonden we de parkeerplaats en liepen we de Jaarbeurs binnen.

Fit Fair: Ik ben er!!!

En toen was ik er. Vol trots liep ik naar binnen. Ik kreeg mijn bandje en dat was echt het moment waarop ik besefte: Ik ben er! Ik heb het gehaald! Het was allemaal zó onwerkelijk. In mijn hoofd dacht ik: ‘Ik kan dit’ en ik zag mezelf het ook doen, maar toen ik er echt was… Wauw! Wat een ervaring. Voor velen is dit ‘niets’ en gewoon ‘a walk in the park’ maar voor mij heeft dit zoveel meer waarde. Ik genoot echt van ieder moment en ik vond het echt heel vet dat ik hier voor was uitgenodigd. Het event was heel goed geregeld en alles zag er ontzettend mooi uit. Hieronder heb ik een aantal foto’s en een korte VLOG zodat jullie een goede impressie kunnen krijgen van het event!

Fit Fair Foto’s

Aan het eind van de video praat ik nog even over hoe ik mij voel en hoe ik alles heb beleefd dus als je het leuk vindt om dat te horen moet je de video zeker even helemaal af kijken!

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

fitfair

Fit Fair – Mini VLOG + mijn ervaring!

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here