sportschool

Oh, mijn eerste keer in de sportschool. Ik herinner me het nog goed. Vooral het gevoel wat ik op die dag had. Angst. Heel veel angst. Er gingen talloze gedachten door mijn hoofd en die maakten me super onzeker…

Toen ik net nieuw kwam in de sportschool zo’n 2,5 jaar geleden (City Fit Zwolle, ik train daar nu niet meer) voelde ik me onwijs ongemakkelijk. Gelukkig ging ik samen met mijn vriend Leslie. Hij maakte me wegwijs, hielp me en bood me ondersteuning waar nodig. Doordat hij in het verleden fitness instructeur is geweest, was het voor hem niks nieuws om mij te begeleiden. Ik had namelijk geen idee waar alle apparaten voor waren en ik wist al helemaal niet hoe ik ze zou moeten gebruiken. Gelukkig kreeg ik daar uitgebreid hulp bij, dus dat was weer een zorg minder.

Ik stelde hem allemaal vragen voordat we gingen: ‘Zijn er veel mensen? Is het druk? Hoe werken al die apparaten? Is deze kleding goed? En deze schoenen? Wat gaan we eerst doen? Hoe gaat dat dan?’ En ga zo maar door. Mijn onzekerheid was zó extreem, ik was gewoon bang. Bang voor de mensen, bang voor de apparaten en bang dat ik iets fout zou doen en dat ik mezelf voor schut zou zetten. Ik wist er niks van en dat maakte me onwijs onzeker.

Mindset

Mijn grootste obstakel kwam namelijk niet van buitenaf. Het grootste obstakel zat in mijn hoofd. Ik was onwijs onzeker en er gingen gedachten door mijn hoofd als: ‘Heb ik de juiste kleding aan? Voer ik deze oefening wel goed uit? Iedereen kijkt naar me! Waarom kijkt iedereen zo?’ Natuurlijk keek niemand naar me, maar omdat ik nieuw was en alles voelt ongemakkelijk, keek ik zelf ook maar een beetje verschrikt om me heen en dan heb je wel eens oogcontact haha. Al deze vragen spookten door mijn hoofd en het ging vrijwel automatisch. Je bent voor jezelf in de sportschool, maar toch ga je nadenken over wat anderen van je vinden en denken. Ik voelde me dik en daardoor voelde ik me ook belemmerd. Dat herinner ik me nog heel goed. Ik kon niet alles geven, puur omdat ik niet de juiste mindset had. Ik was veel te veel bezig met de buitenwereld en kon het niet loslaten.

Ik liep rond in een wijde joggingbroek en ik herinner me dat ik tegen m’n vriend zei: ‘Waarom dragen alle meiden leggings? Dat zou ik echt nooit doen, een joggingbroek is toch veel fijner?’ Daar kan ik nu echt vreselijk om lachen. Ik weet wel waarom ik dat zei. Zo’n legging zit lekker strak. Je ziet alles en bij een joggingbroek is dat natuurlijk niet het geval. Zo’n slobber broek accentueert helemaal niets en in feite maakt het alleen maar breder, maar het zat comfy en dat was op dat moment het enige wat voor mij telde. Ik was zo onzeker over mijn lichaam dat ik het liever niet te veel wou benadrukken. Vandaar de wijde kleding.

‘Ik dacht dat ik nooit mijn droom lichaam kon realiseren’

Ook was ik in mijn hoofd heel erg bezig met mezelf vergelijken met anderen. Er waren in mijn sportschool toen niet heel veel dames die echt krachttraining aan het doen waren, maar er waren wel veel fitte / slanke dames. Ik dacht dat ik nooit mijn droom lichaam kon realiseren. Het enige wat er in mijn hoofd zat was: ‘Ik wil ook zo worden, maar dat lukt me nooit.’ Ik was me erg bewust van het feit dat ik nog een hele lange weg te gaan had. Het was een enorm moeilijk begin, maar je moet ergens starten. Je kan niet ineens fit zijn, dat is een lange weg. En geloof me, de meeste mensen die trainen, zijn meer met zichzelf bezig dan met anderen. Behalve als ze onzeker zijn over zichzelf, zoals ik dat ook was, dan ga je letten op wat anderen doen. Mijn mindset moest echt nog groeien en ontwikkelen. Ik moest leren om me meer op mezelf te richten en mijn doel in zicht te houden. Ik was mezelf continu naar beneden aan het praten door mijn onzekerheid en dat is natuurlijk nooit goed. Positiviteit is enorm belangrijk bij het creëren van een fitte leefstijl, omdat er anders een kans bestaat dat je opgeeft en dat mag echt niet! Wat je ook doet, het belangrijkste is om nooit op te geven. Dat versnelt je proces niet en daar heb je echt niks aan.

De eerste oefeningen

Toen ik eenmaal een paar oefeningen had gedaan snapte ik niet waarom mensen hier zo verslaafd aan konden worden. Het voelde gek en onwennig, maar ik wist dat als ik wilde afvallen dat ik niet mocht opgeven en gewoon door moest gaan. In januari trainde ik om te beginnen zo’n 3 keer per week. In de maanden die daarop volgden werd dit al snel 4 keer. In het najaar van 2014 en begin van 2015 kreeg ik de smaak te pakken en maakte ik er 5 trainingssessies per week van. Ik deed eerst een klein uurtje krachttraining en daarna ook nog cardio (2-3 keer per week).

Hoe denk ik nu?

Nu denk ik: “Zij is niet mij. Ik ben niet haar. Ik ben ik. En jij bent jij. Wat heeft het voor nut om jezelf op zo’n manier te bekritiseren? Je kan nooit iemand anders worden. Je kan alleen het beste uit jezelf halen en het beste van jezelf geven, om de beste versie van jezelf te worden!”

Ik leer nog iedere dag en heb nu een compleet andere mindset dan mijn eerste keer in de sportschool. Trainen doe je voor jezelf. Je hebt maar een lichaam, jouw lichaam. Het heeft bij mij ook een tijdje gekost voordat me comfortabel voelde in de sportschool. Maar op gegeven moment dacht ik: *piep* iedereen, ik ga ervoor! Het is zo belangrijk om je niet te focussen op anderen, maar puur op jezelf en je eigen training. Concentreer je en richt je op je doelen. Wat wil JIJ bereiken? Wat is JOUW droom lichaam? Werk ervoor en geloof me, hard work pays off! Altijd.

Nu train ik als een beest! Ik probeer iedere dag het maximale uit mezelf te halen. De sportschool is van mij zodra ik er binnen stap, haha. Ik hou er van! Steeds wat zwaardere gewichten, steeds pushen naar een nieuw record en mijn eigen kracht ontdekken. Ik train voor mezelf en ik zweet voor mezelf. Wat een ander doet, vind ik niet belangrijk want het gaat mij niet helpen. Ik kan niemand anders zijn en dat wil ik ook niet. Het enige wat telt is dat ik mijn doelen haal en weer een stapje dichter bij mijn doelen kom!

Mijn advies aan jou

Als je dit leest en ook graag die eerste stap wilt zetten om naar de sportschool te gaan, doe dat dan. Het is misschien gek en heel eng en onwennig om op eigen houtje heen te gaan, maar je kan ook iemand meenemen die dezelfde doelstellingen heeft. Zo maak je het net wat makkelijker voor jezelf. En wees alsjeblieft niet bang. Geloof in jezelf. Iedereen moet altijd ergens beginnen. Ik heb een fit lichaam, maar dat is na 3 jaar hard werken. Ik ben ook als onzeker persoon begonnen. En ja, misschien klinkt het super cliché als ik je nu ga zeggen: “als ik het kan, kan jij het ook” maar zo is het wel. Vergeet niet dat ik door mijn overgewicht net zo onzeker was. Die apparaten zien er lastig uit, maar niets is minder waar. Een paar keer oefenen en wat dingen proberen en je hebt het onder de knie. Ken geen schaamte en ga er gewoon voor. De meeste mensen hebben juist respect voor je, dat weet ik zeker. Je bent in de sportschool met een reden. Net als iedereen. Dus accepteer het, motiveer jezelf en stap die sportschool binnen. Jij kunt dit. Geloof in jezelf!!! Een dikke (virtuele) knuffel van mij. Zet ‘m op!

DELEN

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here