fitbit

Zo’n drie weken geleden merkte ik dat mijn Fitbit bandje steeds op de raarste momenten uit zichzelf los ging. Het leek me niet heel handig om daar mee door te lopen, want stel je voor dat ik hem zou verliezen! Ik stuurde hem terug en moest de Fitbit 3 weken missen, maar wat er toen gebeurde had ik écht niet verwacht…

“Ik gebruik ‘m nu al langer dan een half jaar. Track er iedere workout mee. Iedere stap die ik zet wordt geteld. En nu ben ik er aan verslaafd. Verslaafd aan mijn Fitbit.”

Verslaafd aan mijn Fitbit

Dit had ik dus echt niet gedacht. Dat dat zou gebeuren. Waarom zou je verslaafd raken aan statistieken? Waarom zou je verslaafd raken aan het continu bijhouden van alles? Tja, dat weet ik niet. Misschien om een soort bevestiging te krijgen van al mijn harde werk? Misschien om direct een soort van resultaat te zien van de x aantal calorieën die ik op een dag verbrand? Ik heb geen idee. Maar die Fitbit komt niet meer van mijn pols. Toch moest ik drie weken zonder mijn bandje…

Vanaf het moment dat ik hem ter reparatie had opgegeven vond ik het al lastig. Gedachtes als: Hoe ga ik nu mijn workouts bijhouden? Hoe weet ik nou of ik voldoende slaap? Hoe blijf ik nu gemotiveerd om mijn dagelijkse stappen te halen? Toch pakte ik hem in en ik verstuurde het bandje met de post. Er ging van alles mis waardoor het uiteindelijk alleen nog maar langer duurde voordat ik mijn Fitbit weer terug zou hebben. Maar er gebeurde iets wat ik eigenlijk niet had verwacht.

fitbit

Dit had ik écht niet verwacht…

Ik miste het bandje totaal NIET! De eerste dag was het wel wennen. Vooral met trainen. Ik wil dan mijn workout beginnen en dat dan ook starten op het bandje, maar dat kon dus niet. Ik maakte me er niet zo druk om en ging gewoon lekker trainen. De dagen verstreken en iedere dag dacht ik er minder aan. Na drie dagen was ik de Fitbit compleet vergeten en nu heb ik hem voor mijn gevoel ook niet meer nodig. Waarom? Waarom zou ik bevestiging willen van een apparaat? Oké het houd me gemotiveerd en ik zal daardoor wel iets harder trainen, maar toch!

Mentale bevrijding

Nu ik een paar weken zonder heb geleefd voelt het wel als een soort mentale bevrijding. Puur omdat ik dácht dat ik er niet zonder kon, heb ik nu maar mooi weer bewezen dat ik dat dus echt wél kan! En met gemak, dat ook nog. Want aan de ene kant brengt het natuurlijk ook een soort stress met zich mee. Stel nou dat ik op een dag amper heb bewogen en bijvoorbeeld maar 2.000 stappen heb gezet, tja. Dan voel ik me daar wel even rot over. ‘Wat weinig’ zou ik dan denken. Maar aan de andere kant geeft het ook een enorme boost als je ziet dat je een x aantal calorieën hebt verbrand. Dat voelt gewoon goed.

Conclusie

Kortom, ik ben erg blij dat ik een tijdje zonder mijn Fitbit heb geleefd. Nu zie ik in dat ik zonder kan, en dat ik toch niet zo verslaafd ben als ik eerder altijd dacht! Een fijn gevoel, maar het is ook heel fijn dat ik hem weer om mijn pols heb. Nu kan ik weer braaf mijn stappen bijhouden en workouts tracken.

Hoe zit dat bij jou? Heb jij ook een sporthorloge en hoe ga jij met dit soort dingen om? Ik ben benieuwd!

DELEN

2 REACTIES

  1. Ik kan me aan de ene kant het wel voorstellen dat je je ff bevrijd voelde haha! Vandaag heb ik mijn fitbit charge 2 binnengekregen, hij is nu aan het opladen.. het lijkt me zo gaaf en interessant om alles te kunnen bijhouden! Ik denk dat ik mbv de fitbit betere resultaten boek ??

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here