paniekaanvallen

Ja. Ik ben eigenlijk heel erg trots op mezelf. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan om mijn paniekaanvallen te overwinnen, wil ik toch even met jullie delen!

Ik was zó bang!

Kan je je nog herinneren dat ik op zaterdag een keer deelde dat ik naar de feestelijke opening van Lots & More in Zwolle ging? Nou daar ging héél wat aan vooraf. Ik zal je vertellen hoe het is gegaan. Een week voor het event stuurde Charlotte van Lots & More mij een berichtje. Ze vroeg me of ik het leuk zou vinden om naar de opening te komen. Toen ik het bericht las, kwamen er direct alleen maar negatieve gedachten in me naar boven. Ik dacht: ‘ach dat hoeft toch niet, dat doe ik normaal ook nooit.’ Ik vertelde het aan mijn vriend, en hij zei: ‘Is toch leuk? Is goed voor je!’ Waarop ik al onwijs zenuwachtig werd bij het idee. Ik? In mijn eentje? Naar een plek waar ik niemand ken? Een feestje? Het is zó lang geleden dat ik naar een feestje ben geweest. Dag in dag uit dacht ik er aan. Op Instagram zag ik haar updates voorbij komen en het begon aan me te knagen. Zal ik nou, of zal ik nou niet? Op gegeven moment kreeg ik een soort klap in m’n gezicht. Die maakte me wakker en zei: nu ga je naar die opening toe of anders sleep ik je er heen! Want onbewust wist ik dat dit een hele goede stap voor me zou zijn. Ik had in principe geen keus. Ik MOEST dit doen. Hoe mooie ontwikkeling? Van begin dit jaar nergens heen durven, naar in je eentje een openingsfeest bezoeken waar ik niemand ken. Ik werd onwijs bang bij de gedachte, maar besloot direct in dat moment mijn telefoon te pakken. Ik opende de direct messages op Instagram en schreef naar Charlotte: ‘Ik kan er bij zijn hoor! Zie je dan!’ En toen begon de paniek. Het duurde nog 5 dagen voordat de opening zou zijn en elke dag dacht ik er minimaal één keer aan. Vre-se-lijk! Ik kon het niet loslaten. Dit was zo iets spannends voor me. Ik had dit nog nooit gedaan.

Het meest enge vond was dat ik naar een plek moest waar ik niemand zou kennen. Veel mensen gaven me als advies om samen met iemand te gaan, maar ik dacht: ‘Ja hallo. Dat is toch totaal niet handig? Als ik dat ga doen dan raak ik afhankelijk van anderen en dan krijg ik weer het probleem dat ik straks alleen naar een event o.i.d. durf als er iemand met me mee gaat.’ Dat kan écht niet. Ik wist dat ik dit alleen moest doen en dat ik mijn verstand op nul moest zetten.

De opening

Toen het eenmaal de dag van de opening was werd ik al zenuwachtig wakker. ‘Wat als dit.. Wat als dat..’ Het begon al weer lekker te malen in m’n kop. Heerlijk. NOT. Het was 15:00 en ik besloot vast richting de stad te fietsen. Het was een regenachtige dag en ik vond het fijn om eerst even langs mijn vader te gaan voor wat krachtige woorden en om me even op te frissen omdat ik door de regen had gefietst. De inloop van de opening was van 16:00-17:00 en ik ging vrij op tijd die kant op. Ik kon niet meer wachten. Ik moest gaan en ik moest me er over heen zetten. Toen ik met de paraplu die kant op liep, had ik het niet meer. Mijn maag draaide om, ik voelde me licht misselijk en mijn hoofd stond op ontploffen door al die gedachtes die ik had. Het pand kwam langzamerhand in zicht en ik was nog maar een paar meter verwijderd van de deur. Ik sprak mezelf toe: ‘Kom op Lou jij kan dit. Je bent ook naar Utrecht geweest. Piece of cake dit. Gewoon doen, uiteindelijk zal ik me super voelen en heb ik mezelf weer overwonnen!’ Met die gedachtes in mijn hoofd, klapte ik de paraplu dicht, reek mijn hand naar de deur en stond ik ineens binnen. I FUCKING DID IT.

paniekaanvallen

Je wilt serieus niet weten hoe ik me voelde. Een vlaag van overwinning overviel me. Ik voelde me zó ongelofelijk goed! WAUW! Voor velen is dit misschien iets kleins, maar in mijn perceptie is het iets enorms. Het was een fantastisch gevoel. I DID IT. Het was lang geleden dat ik zo’n grote uitdaging ben aangegaan (laatste was FitFair in Utrecht) en dit was wel weer nodig. Heel fijn en super blij dat ik mijn comfort zone weer een beetje groter heb gemaakt. Ik voel me zo goed!

Ergens eten / drinken – Paniekaanvallen

Ook is het soms nog lastig voor me om ergens iets rustig te eten of te drinken. Ik merk dat ik toch nog te veel bezig ben met mijn paniek en dat ik echt moet leren om het los te laten. Ik moet vertrouwen op mezelf want ik kan het écht. Ik voel dat ik het kan, maar ik denk te veel na. Daarom heb ik het afgelopen week expres geoefend, maar het ging niet heel goed. Ik was van plan om een salade te eten bij Lots & More, maar toen ik er nog geen 10 minuten zat, draaide mijn maag om en raakte ik half in paniek. Ik kon mezelf rustig houden, en besloot alleen wat te drinken. Ik bleef expres lekker lang zitten omdat ik bang werd. Ik moest dat doen van mezelf zodat ik comfortabel zou worden met de situatie. Vluchten is geen optie en uiteindelijk heb ik er van half 1 tot half 3 gezeten (wow!) en nam uiteindelijk de salade mee naar huis. Toch blijft het een proces van vallen en opstaan, want hoe vaker ik het doe, hoe beter het zal gaan. Ik MOET en ZAL dit overwinnen. Ik wil zó graag weer de oude worden. En ik weet zeker -omdat ik dit zo graag wil overwinnen- dat het me ook zeker gaat lukken. Ik push mezelf steeds verder uit mijn veilige bubbel en ik probeer de ene na de andere uitdaging met mezelf aan te gaan. Ik weet dat ik het kan. Vertrouwen komt zodra ik mezelf steeds vaker zal overwinnen.

Ik wou dit heel graag met jullie delen omdat dit voor mij echt hele grote stappen zijn. Ik ben trots op mezelf en weet dat het goed zal komen. Ik ben op de juiste weg en dan te bedenken dat ik begin dit jaar niet eens naar de supermarkt durfde. Het kost wat tijd, maar uiteindelijk lukt het me!

DELEN

2 REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here