paniekaanvallen

Oh my. Wat was ik bang. Ik heb mijn allereerste rijles gehad en dat was niet niks. Zenuwen heeft iedereen wel, maar die paniekaanvallen erbij maakt het niet makkelijker. Vandaag vertel ik je hoe ik mijn eerste rijles heb overleefd en hoe ik mezelf staande heb gehouden in een wervelwind van paniek.

> Als je niet weet wat mijn achtergrond is m.b.t. paniekaanvallen, kijk dan even op deze pagina om meer te weten te komen.

Paniekaanvallen: Mijn eerste Rijles – ‘Ik was zo ontzettend bang!’

Het was vrijdag. De klok stond op iets over half 12. Over tien minuten ging het gebeuren. Ik werd opgehaald door mijn rijles instructeur van de ANWB om mijn allereerste rijles te gaan volgen. Na uren onrustig door het huis lopen en in spanning gewacht te hebben was het dan écht tijd. Ik maakte me klaar, trok mijn jas aan, stapte in mijn schoenen en keek naar mezelf in de spiegel. ‘Jij kan dit’ zei ik tegen mijn reflectie. Ik sloot mijn ogen en probeerde me op mijn ademhaling te richten. Adem in, adem uit. Focus. Focus.

Mijn vriend kwam naar me toe en vroeg: ‘Nou Lou, ben je er klaar voor?’ ‘Nee’ zei ik. ‘Ik wil niet, Les. Ik durf dit écht niet’ zei ik tegen hem. ‘Lou, luister eens. Jij kan dit. Echt. Die meneer komt je ophalen, legt je alles goed uit en je wordt niet in het diepe gegooid. Hij is er altijd bij en hij kan ingrijpen als dat nodig is.’ Zijn woorden konden me niet bedaren. In mijn hoofd flipte ik zó erg. Ik flipte ‘m ENORM.

Mijn ademhaling ging sneller en ik had nog twee minuten voordat de lesauto voor zou rijden. Met één hand op de deurklink keek ik mijn vriend angstig aan. ‘Les, ik durf echt niet. Echt niet!’ Hij pakte me nog eens stevig vast en probeerde me tot rust te brengen. Het lukte niet. Ik deed de deur open en gooide ‘m net zo snel weer dicht. Ik voelde de paniek opkomen. Tranen vulden mijn ogen en ik kon mezelf niet meer bij elkaar houden.

Ik raakte in paniek.

Na nog wat lieve woorden van mijn vriend stapte ik de deur uit en liep ik naar de lift. Vanaf dit moment moest alles snel gaan.
Zo snel mogelijk. Ik wou er gewoon van af zijn.

Ik liep naar buiten en zag nog geen lesauto. ‘Shit, straks wordt het later en sta ik hier in spanning maar te wachten…’
Maar nog geen minuut later kwam er een ANWB auto om de hoek zetten. Mijn maag draaide om en de zenuwen werden nu nóg erger. Al had ik geen flauw idee hoe dat überhaupt mogelijk was aangezien ik dacht dat mijn zenuwen al hun toppunt hadden bereikt.

Met kleine stapjes liep ik naar de auto en ging ik achterin zitten. De rijles instructeur (Rick) gaf mij een hand en stelde zich voor. ‘Ik ga je gelijk aan het werk zetten hoor!’ zei hij terwijl hij me een formulier overhandigde. ‘Als je deze even wilt invullen en wilt aangeven wat op jou van toepassing is?’ ‘Ja dat is goed’ stamelde ik met een schorre stem. Ik was die dag erg verkouden dus ik klonk ook nog eens erg zenuwachtig, haha.

Ik werd een kwartier eerder opgehaald zodat het meisje wat tot 12 uur les had naar huis kon rijden en dat ik ondertussen al wat formulieren kon invullen. Eenmaal bij haar huis aangekomen, werd er voor haar een vervolgafspraak gemaakt en ze stapte uit. Rick draaide zich om en zei: ‘Ga ik even wat dingen uitleggen, mag jij hier komen zitten en dan gaan we beginnen met de les!’ Ik knikte en stapte uit de auto.

De paniek zat me tot over mijn oren. Ik flipte ‘m van binnen zo erg.
Ik was bang. Heel bang. De instructeur begon met uitleggen, maar het grootste gedeelte kreeg ik niet mee. Ik kon me niet focussen. Het enige wat ik dacht was:

‘Raak niet in paniek. Geef paniek geen kans. Houd vol, Lou. Voordat je het weet is het weer over. Jij kan dit.’

Het voelde alsof ik middenin een wervelwind zat, maar ik realiseerde me ondertussen maar al te goed: ‘I’m fucking doing this!!!’

Na een uitgebreide uitleg zei hij iets wat ik niet verwachtte. ‘Zo, en nu mag jij achter het stuur zitten en dan gaan we een stukje rijden.’

Eh?! Meneer?! Kunnen we even op pauze drukken nu? Want, ehh.. Ik dacht dat ik op een soort industrie terrein zou gaan oefenen… Gaat dit niet ietsje te snel? Ik ben nog maar een beginner. Al die andere auto’s.. Dit is een échte weg hè! Kan dit wel?!

Dat was letterlijk wat ik dacht. Hoezo ga ik ineens op een échte autoweg rijden?! Nou, oké het was eerder een soort bos-weggetje, maar toch. Het is een échte autoweg! Dit had ik absoluut niet verwacht. Het was een enorme uitdaging ja, dat wel. Maar oef. Dat kwam wel even binnen als een flinke ‘surprise!’

Oke. I got this. Keep calm. Ik ga deze auto gewoon besturen. Fuck die paniek, ik ga nu autorijden… What was that?

IK GA NU AUTORIJDEN!

Ik zat achter het stuur en volgde de aanwijzingen van Rick op. Het was een aardige man en hij nam rustig de tijd om me alles goed uit te leggen. Ik controleerde de spiegels, trapte de koppeling in en startte de auto.

‘Oh my god. Ik zit in een auto. Ik bestuur deze auto. O. My. God.’
Dit was serieus mijn gedachte toen de auto in beweging kwam.

Na een paar keer geoefend te hebben met de koppeling gingen we van het bospad af en reed ik zo een ‘echte’ weg op. Ik was eigenlijk verbaasd van mezelf. Ik doe dit echt. Het overwinningsgevoel kwam langzaam maar zeker meer naar boven en ik voelde me fantastisch. Toen ik op de grote autoweg reed viel alle angst van me af.

Mijn paniek. Mijn angst. Mijn stress. Alles liet ik achter me. Ik was in het moment. Ik kon 100% genieten van het rijden en het voelde fantastisch. Werkelijk waar. Echt fantastisch.

Na een half uur waren we weer bij mijn huis aangekomen. Rick haalde nog wat papierwerk tevoorschijn en hij ging me beoordelen. Hij zei dat ik het heel goed heb gedaan en dat het sturen me goed af ging. Hij gaf me aan aanbeveling voor het aantal lessen wat ik nodig had en vroeg me wat ik van de les vond. ‘Ik was heel erg zenuwachtig’ vertelde ik. ‘Maar nu voelt het super goed en ik ben onwijs blij dat ik het heb gedaan.’ Hij gaf me een hand en ik stapte uit de auto.

‘Oh, meneer?’
‘Ja?’
‘Wilt u misschien nog even een foto van mij maken bij de auto? Dat vind ik leuk om te hebben zo van mijn eerste les.’
‘Ja natuurlijk! Dat doen we wel vaker!’

Rick maakte de foto en ik gaf hem nogmaals een hand. ‘Bedankt’ zei ik en liep naar binnen.

Ik kon mijn geluk niet op. ‘I FUCKING DID IT!’ schreeuwde ik in de woonkamer. ‘YES YES YES YES YES YES YES!!!!’

IK WAS ZO BLIJ.

Zo blij. Echt. 2018 is nog maar net begonnen, maar ik heb echt het gevoel alsof ‘ie al heel wat weken bezig is. Ik doe zoveel buiten mijn comfort zone, want ik ben gewoon helemaal klaar met die klote angsten. Paniekaanvallen zijn kut. En ik steek er nu een dikke middelvinger naar op. Ik ga dit jaar nog veel meer doen om het zo veel mogelijk uit mijn leven te verbannen. Ik voel me onoverwinnelijk. Ik kan het!!

paniekaanvallen

DELEN

2 REACTIES

  1. Mijn eerste autorijles vond ik ook super eng. Het feit dat ik me tussen al het andere verkeer moest begeven maakte mij erg zenuwachtig. Gelukkig stelde mijn instructeur mij gerust en hebben we in het begin veel rondgereden door woonwijken. Inmiddels vind ik autorijden ook het leukste wat er is!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here